Praca socjalna w wymiarze zbiorowym została zapoczątkowana we Francji, pierwszej dekadzie dwudziestego wieku. Powstały tam tzw. domy socjalne, które tworzone były w dzielnicach robotniczych . Natomiast już w latach pięćdziesiątych XX wieku z inicjatywy organizacji Narodów Zjednoczonych również we Francji wprowadzone zostają metody pracy socjalnej z grupą oraz rozwoju i organizowania się społeczności lokalnych. Były one częścią specjalnego programu Służby Społecznej Narodów Zjednoczonych dla Europy. Głównymi celami tego programu było: upowszechnianie nowoczesnych technik przygotowania do służby społecznej i doskonalenia pracowników socjalnych oraz ukierunkowanie europejskiej polityki socjalnej na rozwiązywanie problemów dotyczących jednostek, rodzin i społeczności. Nastała era pracy ze społecznością lokalna, która cały czas ewaluuje. Jest to jedna z najlepszych najbardziej skutecznych metod pracy socjalnej, która pozwala na aktywizowanie rożnych grup społecznych wokół pomocy społecznej, na zasadzie równi usługują równym. Pozwala ona na rozwój społeczności –czyli na takie formy postępowania, które służą połączeniu wysiłku ludzi danej społeczności , które dążą do poprawy życia mieszkańców danej społeczności lokalnej pod względem ekonomicznym, społecznym i kulturalnym i umożliwienie im normalnego funkcjonowania.