Makropraktyka tak inaczej nazywa się metodę organizowania społeczności lokalnej. Metoda ta polega na planowanym wywoływaniu zmian w określonej społeczności będącej przedmiotem oddziaływania. Można powiedzieć, ze metoda, jaką jest makropraktyka, to profesjonalnie ukierunkowana interwencja budowana w oparciu o wiedzę teoretyczną i realizowana w ramach praktycznych modeli wewnątrz granic wyznaczonych przez zasady profesjonalizmu, wartości oraz etykę może służyć rozbudzaniu aktywności samorządowej, rozwijaniu ludziach poczucia przynależności do określonej zbiorowości i wzmacnianiu procesów identyfikacyjnych oraz winna uruchamiać motywacje prospołeczne i zachowania kooperacyjne. Wyróżnia się trzy etapy interwencji środowiskowej: etap przygotowawczy etap interwencji oraz etap trzeci to ocena interwencji czyli ewaluacja. Rola pracownika socjalnego jest animowanie i koordynowanie działań. To on jest bardzo często pomysłodawcą projektu socjalnego, którego stworzenie ma pomoc społeczności lokalnej. Jego zadaniem jest inicjowanie nowych formą pomocy dal dzieci rodziny osób niepełnosprawnych by żyjąc wdanym społeczeństwie mogły niego czerpać i dawać mu swoją obecność. Najważniejszym zadaniem aktywizacji środowiska lokalnego jest stworzenie wśród mieszkańców poczucia wspólnoty by potrafili łączyć się gromadzić wspólnej idei jak jest poprawa życia na lepsze.